Οι φωτογραφίες αυτές, που παρουσιάζουν ένα «Macedonian Festival» με τη χρήση συμβόλων και ιστορικών αναφορών που συνδέονται με ζητήματα ιστορικής παραχάραξης και οικειοποίησης της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, αποτελούν μια σοβαρή αφορμή για προβληματισμό και ουσιαστική παρέμβαση.
Η χρήση του Ήλιου της Βεργίνας, η απεικόνιση χάρτη με τη Μακεδονία να εκτείνεται μέχρι τη Θεσσαλονίκη, καθώς και η συνολική παρουσίαση των συμβόλων και των ιστορικών αναφορών, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για το περιεχόμενο και τα μηνύματα που προβάλλονται μέσα από τέτοιες εκδηλώσεις.
Και το πρώτο ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι:
Πού βρίσκεται το ενδιαφέρον, η ενεργή παρουσία και η οργανωμένη αντίδραση της Ελληνικής Παροικίας;
Μήπως θα έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερη κινητοποίηση, ουσιαστικότερη ενημέρωση και καλύτερος συντονισμός; Μήπως ήρθε η ώρα να ενημερωθούν πιο συστηματικά οι τοπικοί βουλευτές, οι πολιτικοί εκπρόσωποι και οι αρμόδιοι φορείς για ζητήματα που αφορούν τον Ελληνισμό και ιδιαίτερα για το Μακεδονικό;
Ειδικά σε μια περίοδο εκλογών, η παρουσία, η ενημέρωση και η ενεργή συμμετοχή της Παροικίας αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Η φωνή μας πρέπει να ακούγεται, με επιχειρήματα, υπευθυνότητα και τεκμηριωμένες θέσεις.
Και ένα ερώτημα που αξίζει να τεθεί ανοιχτά: Πού είναι η Παμμακεδονική; Ποιος είναι σήμερα ο ρόλος της; Πώς εκπροσωπεί, ενημερώνει και κινητοποιεί τον Μακεδονικό Ελληνισμό;
Δεν αρκεί να υπάρχουν οργανώσεις και ονομασίες. Χρειάζεται ουσιαστική παρουσία, δράση, αποτελεσματική εκπροσώπηση και διαρκής επαγρύπνηση.
Ας ξεκαθαρίσουμε, όμως, και κάτι ακόμη. Ζούμε σε μια πολυπολιτισμική χώρα, όπου άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής, γλώσσας και πολιτισμού συνυπάρχουμε, σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και χτίζουμε αρμονικά την κοινή μας ζωή. Αυτός ο αμοιβαίος σεβασμός είναι θεμελιώδης και πρέπει να διαφυλαχθεί.
Δεν μπορούμε, όμως, να επικαλούμαστε διαρκώς την πολυπολιτισμικότητα και την ανεκτικότητα, όταν αυτές οι αξίες δεν συνοδεύονται από τον αντίστοιχο σεβασμό προς την ιστορία, την ταυτότητα και την πολιτιστική κληρονομιά των άλλων. Η συνύπαρξη προϋποθέτει αμοιβαίο σεβασμό, ειλικρίνεια και υπευθυνότητα. Και όσοι έχουν αναλάβει να εκπροσωπούν τον Ελληνισμό οφείλουν να αποδεικνύουν έμπρακτα ότι τιμούν αυτή την ευθύνη.
Ο καθένας έχει το δικαίωμα να διατηρεί τη γλώσσα, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό του. Κανείς, όμως, δεν έχει το δικαίωμα να αλλοιώνει την ιστορία μιας άλλης χώρας, να οικειοποιείται την ιστορική της κληρονομιά ή να χρησιμοποιεί πολιτιστικές εκδηλώσεις ως μέσο προώθησης παραπλανητικών ιστορικών και αλυτρωτικών συμβολισμών.
Ο σεβασμός πρέπει να είναι αμφίδρομος. Δεν σημαίνει σιωπή, αδιαφορία ή αποδοχή της ιστορικής παραχάραξης. Αντίθετα, σημαίνει ότι μπορούμε να συνυπάρχουμε αρμονικά, χωρίς να απεμπολούμε την ιστορία, την ταυτότητα και την πολιτιστική μας κληρονομιά.
Και σε τέτοιες περιπτώσεις, όσοι έχουν θεσμική ευθύνη, είτε σε επίπεδο οργανώσεων είτε σε επίπεδο πολιτικής και τοπικής εκπροσώπησης, οφείλουν να ενημερώνονται, να παρεμβαίνουν και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Η σιωπή και η αδράνεια δεν αποτελούν λύση.
Χρειάζεται ενημέρωση, οργάνωση, παρουσία, διάλογος και ουσιαστική συμμετοχή.
Η ιστορία και η πολιτιστική μας κληρονομιά δεν είναι ούτε διαπραγματεύσιμες ούτε υπόθεση περιστασιακής ευαισθησίας. Δεν πρέπει να περιορίζονται σε επετειακές εκδηλώσεις, ομιλίες και αναρτήσεις. Χρειάζονται ενεργούς ανθρώπους, συλλογική προσπάθεια και υπεύθυνη στάση, ώστε να διατηρούνται ζωντανές και να μεταφέρονται στις επόμενες γενιές.
Ο σεβασμός προς τη χώρα στην οποία ζούμε δεν μας επιβάλλει να ξεχάσουμε την ιστορία και την καταγωγή μας. Αντίθετα, μας επιβάλλει να είμαστε υπεύθυνοι πολίτες, να σεβόμαστε τους άλλους, αλλά ταυτόχρονα να υπερασπιζόμαστε με αξιοπρέπεια, γνώση και αποφασιστικότητα τη δική μας ιστορική αλήθεια.
Γιατί η πολυπολιτισμικότητα είναι δύναμη όταν στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό. Και ο σεβασμός ξεκινά από την αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας όλων.