Του Πλάτωνα Δενεζάκη
Τα άδεια βαρέλια βγάζουν πιο πολύ θόρυβο.
Αυτό φροντίζει να μας υπενθυμίζει κάθε τόσο ο Κώστας Καραμάρκος, με τα απανωτά απαξιωτικά του σχόλια για την παροικία.
Με το φανατισμένο του βλέμμα, δεν βλέπει τίποτα καλό. Όλα του φταίνε, όλα του βρωμάνε, όλα του ξινίζουν.
Δεν αναγνωρίζει την πρόοδο που έχει συντελεστεί στην Ελληνική Κοινότητα, δεν βλέπει τα βήματα μπροστά, δεν βλέπει τη στροφή σε ενότητα και δημιουργία. Αντίθετα, με παρωχημένη ρητορική και μικροπολιτικά υπονοούμενα, προσπαθεί να πείσει ότι “τίποτα δεν αλλάζει” — λες και ο ίδιος έκανε ποτέ κάτι για να αλλάξει οτιδήποτε. Ούτε καν την τόλμη να κατέβει υποψήφιος στις πρόσφατες κοινοτικές εκλογές δεν βρήκε.
Του φταίει η Κοινότητα, του φταίνε τα μεγαλειώδη φεστιβάλ, τα πολιτιστικά δρώμενα, του φταίνε ακόμη και οι μεγάλες στιγμές που ενώνουν και τιμούν την ελληνική παρουσία στην Αυστραλία. Όπως η ιστορική επίσκεψη του Πατριάρχη ή η εξαιρετική παρουσίαση στο Εθνικό Ναυτικό Μουσείο Αυστραλίας της ψηφιακής πρωτοβουλίας “Our People, Their Stories” της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής. Μια δράση που έχει συγκινήσει εκατομμύρια ανθρώπους, αναδεικνύοντας την ιστορία, τον αγώνα και τις μνήμες των Ελλήνων της διασποράς. Γιατί αυτή είναι η ιστορία της παροικίας μας: είναι οι αληθινοί, οι εργατικοί, οι αφανείς ήρωες που δημιουργούν χωρίς προσωπικά συμφέροντα, χωρίς φανατισμό, χωρίς διχασμούς και μικρότητες. Κι όσο κάποιοι ψάχνουν ψεγάδια, εκείνοι φτιάχνουν έργα!
Τελευταία μάλιστα, για να “ντύσει” με δήθεν πολιτικό μανδύα τα προσωπικά του κόμπλεξ, ο κύριος Καραμάρκος χρησιμοποιεί και την νέα κομματική του ιδιότητα: αυτή του μέλους του Τομέα Απόδημου Ελληνισμού του ΠΑΣΟΚ. Αν το συγκεκριμένο όργανο έχει ως αποστολή να απαξιώνει ό,τι καλό γίνεται στην ελληνική διασπορά, τότε επιλέχτηκε το καταλληλότερο πρόσωπο. Αν όμως έχει ως αποστολή να προτείνει, να συνεργεί και να συνεισφέρει στην πρόοδο του απόδημου Ελληνισμού, τότε είναι απορίας άξιο πώς εμπιστεύεται κάποιον που έχει εθισμό στην απαξίωση και τον διχασμό. Εκτός βέβαια αν ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αγνοεί το πώς πολιτεύεται το στέλεχός της στην Αυστραλία.
Σε τελική ανάλυση πάντως, και οι κρίνοντες κρίνονται. Και κυρίως κρίνονται από την ιστορία που πάντοτε αποδίδει τα δίκαια σε όσους κοπιάζουν, ενώνουν και προσφέρουν έργο, επιφυλάσσοντας το δικό της «πλην Λακεδαιμονίων» για εκείνους που, αντί να χτίζουν γέφυρες, επιμένουν να σκάβουν χαρακώματα.