Υπάρχουν κάποια πράγματα που, όσο κι αν τα βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας, εξακολουθούν να μας εκπλήσσουν — κυρίως όταν συνειδητοποιούμε ότι… πρωταγωνιστές είμαστε εμείς.
Όταν για μια παράβαση —οποιαδήποτε— την πληρώνει κάποιος άλλος, είμαστε πρώτοι στα σχόλια και πρώτοι στα «δικαστήρια» του καφενείου: «Καλά του έκαναν», «Ο νόμος είναι νόμος». Τότε μας αρέσει η νομιμότητα — τη φοράμε και καπέλο.
Τότε γινόμαστε όλοι λίγο δικαστές, λίγο τροχονόμοι και λίγο… εισαγγελείς υπηρεσίας.
Όταν όμως έρθει η σειρά μας, αλλάζει το “πανηγύρι”.
Γιατί —ναι μεν αλλά— «είχε πανηγύρι».
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα μαθηματικά που δεν διδάσκονται σε κανένα σχολείο:
Ένα παράνομα παρκαρισμένο αυτοκίνητο + άλλο ένα + άλλα πενήντα = «Ε, και πού να τα βάλουμε;»
Μόνο που, σύμφωνα με τις αναφορές, δεν μιλάμε για δύο και τρία. Μιλάμε για δεκάδες. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα όπου υπήρχε… φαντασία, αν υπήρχε χώρος— και πάνω από σουβλατζίδικα.
Γιατί, βλέπεις, υπήρχε και μια αγωνία: μη χάσουμε τον χορό.
Μη χαθεί η πρώτη στροφή …της παπα-λάμπραινας
Μη μείνουμε χωρίς κοψίδι — λες και θα τελείωνε το κρέας αν παρκάραμε δύο -τρία στενά πιο κάτω.
Η αλήθεια είναι ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί. Σε γιορτές, σε φεστιβάλ, σε κάθε είδους εκδηλώσεις. Παρκάρει ένας παράνομα και λειτουργεί σαν… σήμα εκκίνησης και μέσα σε λίγα λεπτά τον ακολουθούν δεκάδες. Σε πέντε λεπτά η παρανομία γίνεται ομαδικό άθλημα.
Και φυσικά δεν λείπουν και οι γνωστές θεωρίες: «Αν ήταν άλλοι (μην πω φυλή και με περάσουν και μένα ρατσιστή) θα τους έγραφαν;»
Λες και ο νόμος κάνει… πολιτισμική αξιολόγηση πριν γράψει κλήση. Και στο φινάλε δεν κοιτάμε τι κάνουμε εμείς, πάλι βλέπουμε την κατσίκα του γείτονα.
Το πιο ειρωνικό; ορισμένοι από μας πάμε στην Ελλάδα και κάνουμε τους αυστηρούς εισαγγελείς:
«Αυτά στην Αυστραλία δεν περνάνε… που να τολμήσεις να παρκάρεις παράνομα, την έφαγες την κλήση”.
Ας σοβαρευτούμε λίγο — όσο μας παίρνει.
Το επιχείρημα της αυξημένης προσέλευσης είναι κατανοητό — αλλά δεν αναιρεί την ευθύνη.
Οι νόμοι ισχύουν είτε πας για δουλειά είτε για καλαματιανό.
Το Δημαρχείο ξεκαθάρισε ότι κάθε παράβαση ακολουθεί τη νόμιμη διαδικασία ένστασης και επανεξέτασης — όπως προβλέπεται. Οι διοργανωτές, από την πλευρά τους, προσπαθούν να διαχειριστούν το ζήτημα.
Μέχρι εκεί, όλα σωστά.
Απλώς καλό είναι να θυμόμαστε κάτι απλό:
Ο νόμος δεν ακυρώνεται επειδή εμείς είχαμε κέφι. Ούτε το πρόστιμο συγκινείται από το… σήκω χόρεψε κουκλί μου.
Και συνήθως, στο τέλος της βραδιάς, το μόνο που χορεύει περισσότερο από εμάς… είναι το χαρτάκι στο παρμπρίζ.
Σ.σ: Η φωτογραφία άσχετη με το πανηγυρικό Φεστιβάλ. Σε αυτή την περίπτωση ο οδηγός πιθανότατα βιαζόταν για να πάει σε καμμιά μπυραρία.