Τα Σχολεία της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης στο 12ο Διεθνές Θερινό Πανεπιστήμιο στο Σύδνεϋ
Τη σύγχρονη προσέγγιση των Σχολείων της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης στη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στη Διασπορά παρουσίασαν την Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου, στο 12ο Διεθνές Θερινό Πανεπιστήμιο στο Σύδνεϋ, η Διευθύντρια των Σχολείων Μαρία Μπακαλίδου, η φιλόλογος και συγγραφέας Σύρμω Καπούτση και η θεατροπαιδαγωγός Κατερίνα Πουταχίδου.
Με τίτλο «Από τη μνήμη στο μέλλον», η παρουσίαση επικεντρώθηκε στη σύγχρονη πρόκληση της ελληνομάθειας στη Διασπορά: πώς περνάμε από τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας στη ζωντανή χρήση της, ως γλώσσα επικοινωνίας, έκφρασης, δημιουργίας και σύνδεσης.
Βασικός άξονας των σχολείων είναι η προσβασιμότητα με προγράμματα που καλύπτουν διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, ηλικίες, επίπεδα και ανάγκες τόσο διά ζώσης όσο και διαδικτυακά. Η γλώσσα προσεγγίζεται πρωτίστως ως μέσο επικοινωνίας και ως βίωμα, μέσα από το παιχνίδι, τη δημιουργία, τα projects και αυθεντικές ευκαιρίες χρήσης των ελληνικών.
Η εξωστρέφεια αποτελεί, επίσης, κυρίαρχο χαρακτηριστικό των σχολικών προγραμμάτων, με τη μάθηση να βγαίνει «έξω από τους τέσσερις τοίχους» μέσα από εκδρομές, επισκέψεις, κατασκηνώσεις, διαγωνισμούς, συνεργασίες, μαθητικές εφημερίδες και άλλες δράσεις που συνδέουν τους μαθητές με την Ελλάδα και την ευρύτερη ελληνική κοινότητα.
Διακρίνονται από αριστερά: Σωτήριος Πράπας, Καρδιοχειρουργός, Διευθυντής Α’ Καρδιοχειρουργικής κλινικής Ερρίκος Ντυνάν Hospital Centre, ιδρυτής του The Euro-Asian Bridge Society of Cardiovascular & Thoracic Surgeons, Vice Chancellor του The World Society of Cardiovascular & Thoracic Surgeons, Βασίλης Αδραχτας, υπεύθυνος Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών, Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών και Γλωσσών, Πανεπιστήμιο NSW, η θεατροπαραγωγός Κατερίνα Πουταχίδου, Γιώργος Φραζής, Αναπληρωτής Καθηγητής Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Charles Darwin, η διευθύντρια των Σχολείων της ΕΚΜ Μαρία Μπακαλίδου, η φιλόλογος και συγγραφέας Σύρμω Καπούτση, ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας Πάνος Σόμπολος, και ο Παναγιώτης Διαμάντης, Ιστορικός-Καθηγητης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μελετών Ολοκαυτώματος και Γενοκτονιών (AIHGS).
Στο πλαίσιο της βιωματικής προσέγγισης, η Κατερίνα Πουταχίδου παρουσίασε τον ιδιαίτερο ρόλο του θεάτρου και της δραματικής παιδείας στη γλωσσική μάθηση, δείχνοντας πώς το θέατρο δίνει στους μαθητές την ευκαιρία να χρησιμοποιούν τα ελληνικά αυθόρμητα, να εκφράζονται, να συνεργάζονται και να δημιουργούν.
Η Σύρμω Καπούτση παρουσίασε το εκπαιδευτικό υλικό που δημιουργείται από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς για τους μαθητές των Σχολείων, με βάση τις ιδιαίτερες γλωσσικές ανάγκες, το υπόβαθρο και τις εμπειρίες των παιδιών που μεγαλώνουν στη Διασπορά. Μέσα από μια ολιστική προσέγγιση, η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας συνδέεται με την ιστορία, την τέχνη, τον πολιτισμό και την τεχνολογία, δημιουργώντας ουσιαστικές μαθησιακές εμπειρίες που σχετίζονται άμεσα με τη ζωή των μαθητών και τον κόσμο γύρω τους.
Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με τη θεματική «Από το Σχολείο στην Κοινότητα», αναδεικνύοντας μια άλλη θεμελιώδη αρχή των Σχολείων της Ελληνικής Κοινότητας: ένα ελληνικό σχολείο δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου οι μαθητές μαθαίνουν τη γλώσσα. Είναι ένας χώρος όπου διαμορφώνονται σχέσεις, ενισχύονται οι δεσμοί και καλλιεργείται η αίσθηση του ανήκειν – δεσμοί που μπορούν να συνεχιστούν για πολύ καιρό μετά την αποφοίτηση των μαθητών.
Τα Σχολεία στοχεύουν να υποστηρίξουν τους μαθητές ώστε να εξελιχθούν από άτομα που μαθαίνουν τη γλώσσα σε ενεργά μέλη της ευρύτερης κοινότητας, μέσα από τη συμμετοχή, τον εθελοντισμό και την ουσιαστική ενασχόληση με την ελληνική κοινότητα.
Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά η κ. Μαρία Μπακαλίδου: «Στόχος μας δεν είναι απλώς να διατηρήσουμε την ελληνική γλώσσα για την επόμενη γενιά, αλλά να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις εκείνες που θα εμπνεύσουν την επόμενη γενιά να θέλει να τη χρησιμοποιήσει».
Η συμμετοχή των Σχολείων της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης στο 12ο Διεθνές Θερινό Πανεπιστήμιο αποτέλεσε μια σημαντική ευκαιρία για να μοιραστούν την εκπαιδευτική τους εμπειρία και το όραμά τους με εκπαιδευτικούς, ακαδημαϊκούς και μέλη της ευρύτερης ελληνόφωνης κοινότητας, αναδεικνύοντας παράλληλα τη σημασία της ανάπτυξης της ελληνικής ως μιας ζωντανής, επίκαιρης και προσανατολισμένης στο μέλλον γλώσσας της Διασποράς.