“Η ζωή στην Εκκλησία διδάσκει σεβασμό, υπομονή και αφοσίωση — αξίες που πρέπει να εμπνέουν όλους τους πιστούς”.
Σίγουρα, ένας ιερέας που υπηρέτησε δεκαετίες στην ενορία του έχει προσφέρει απεριόριστη αγάπη, καθοδήγηση και πνευματική σοφία· η προσφορά του παραμένει ανεκτίμητη. Όμως η αλλαγή ρόλου δεν είναι αποτυχία· είναι φυσιολογική μετατόπιση που επιτρέπει στην κοινότητα να συνεχίσει ενεργά και δυναμικά τη ζωή της. Ο “νεότερος” ιερέας φέρνει νέα ενέργεια, πρωτοβουλίες και φρέσκια ματιά, αξιοποιώντας παράλληλα τη σοφία του γηραιού, δημιουργώντας γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση και την ανανέωση.
Είναι ανθρώπινο να νιώθει λύπη ή απογοήτευση· αλλά όταν κάποιος που υπηρέτησε δεκαετίες αμφισβητεί ή, πλαγίως, δηλώνει ανυπακοή, δίνει παράδειγμα που δεν ταιριάζει στη ζωή της Εκκλησίας και στην πνευματική καθοδήγηση που ο ίδιος υπηρέτησε. Δίνει στους πιστούς παράδειγμα που αντιβαίνει στην αξιοπρέπεια, στον σεβασμό της ιεραρχίας και στη μακρά παράδοση της Εκκλησίας· το πραγματικό δίδαγμα είναι η συνεργασία, η καθοδήγηση και η αγάπη για την ενορία, που συνεχίζονται πέρα από προσωπικές ενστάσεις.»
Tα σύκα -σύκα και τη σκάφη – σκάφη
Και για να λέμε τα σύκα -σύκα και τη σκάφη – σκάφη, σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει και η άλλη εκδοχή, η “οικονομική”, (δυστυχώς) το έχουμε δει και αυτό το έργο, που να μη θέλει ο ιερέας να “αποσυρθεί” από το “ρόλο” του ιερατικού προϊστάμενου, γιατί θα έχει την “οικονομική απώλεια” του “παχυλού” εβδομαδιάτικου, ειδικά όταν έχει απαρνηθεί την “πενιχρή σύνταξη”, προς χάριν της “παχυλής wage-tzas”, της καταβολής του super στο ταμείο του, και τα παράπλευρα εχτραδάκια… Όχι, να τα λέμε κι αυτά.
Για να μην πούμε και το άλλο, αν έχει και περιουσία; τότε δεν δικαιούται την συνταξούλα, μέχρι να φάει τα έτοιμα…
Τώρα μπορεί να μου πείτε, σ αυτή την ηλικία και μάλιστα να σκέφτεται έτσι ένας ιερωμένος; μήπως είναι “χοντρό” σενάριο; Τι να σας πω; έχουν δει πολλά τα μάτια μου, άποψη και σκέψεις μοιράζομαι!!!
Όπως και να έχει, οι πιστοί βλέπουν μέσα από τέτοιες συμπεριφορές ότι η αληθινή αξιοπρέπεια δεν συνίσταται μόνο στην προσωπική προσφορά, αλλά και στον σεβασμό της ιεραρχίας και στην αποδοχή των φυσικών μεταβολών της κοινότητας. Η αγάπη για την ενορία, η προσευχή, η καθοδήγηση και η στήριξη του νέου ιερέα είναι το πραγματικό δίδαγμα· η εμπειρία παραμένει ζωντανή και μεταφέρεται στις επόμενες γενιές, ενώ η ενεργός ηγεσία βρίσκει νέα φωνή και φρεσκάδα.»